Over enkele dagen verlaat ik Friesland. Ondanks dat ik aftel in dagen, uren en minuten, doet het ook wel een beetje pijn. Afgelopen vrijdag was mijn afscheidsborrel, waar werkelijk iedereen, van welke afdeling dan ook even langskwam. Met een enorme wijnvoorraad en een boekenkast vol zal ik het Friesche verlaten.  Wat me veel meer zegt, zijn de lieve brieven en kaarten. Dank jullie allen. Ook ik zal aan jullie blijven denken…
Maar ik wil verder, dus wacht Rotterdam. Op 1 november begin ik met de introductie in de enorme fabriek van het Erasmus. En zonder een echte werkdag te hebben gehad, vertrek ik op 5 november al weer naar Madrid, voor het Europees examen plastische chirurgie. Niet verplicht, maar ach, je wilt wat.
Bij terugkomst zal er geschilderd worden en een vloertje gelegd worden in mijn nieuwe stekje op de Vissersdijk in Rotterdam. Vanuit mijn appartement, rol ik zo de koopgoot in, onder de Coolsingel door, zo de Bijenkorf in. Met andere woorden. Ik hoop dat mijn werktijden het niet toelaten dit te veel te doen, anders redt mijn beurs het niet. En overigens, iedereen is welkom voor een kop koffie en misschien een gebakje van de Koekela.
In het Erasmus zal ik een jaar lang alleen maar handen opereren. Vanuit de vaste plek in Rotterdam, zal ik ook nog "stages" lopen in Nieuwegein, Beverwijk en Amsterdam, waar plastisch chirurgen zitten met specialisatie op een bepaald gebied binnen de hand chirurgie. Op deze manier hoop ik het meeste te leren van de hand chirurgie. Wat er na dat jaar gaat gebeuren? Ik weet het niet zeker. Een half jaar Australie, een vaste baan in Nederland, en waar….? We zien het wel. Eerst maar eens inburgeren in het westen, want ja, met Limburgs en Fries kom je niet overal ….

Woensdag start de ENECO tour. Een etappe ronde die valt onder de Pro Tour. Er zijn vele bekende namen die meedoen. En raadt eens wie er meerijd? Inderdaad, ikke….maar dan niet op de fiets maar in een ambulance en mag ik "tourdoktertje" spelen. Ik heb veel zin om me in de caravaan te storten. Als er in de hotels internet is, zal ik jullie op de hoogte houden.

Ieder jaar komt er een meteorieten regen voorbij in augustus met een hoogtepunt rond 13 augustus. Aangezien de radiant (dit is de richting of punt waarvandaan de meteoren lijken te komen) in het sterrenbeeld Perseus ligt, wordt het de Perseïden genoemd.
Dus voor diegenen die nog veel wensen hebben, as zaterdagnacht naar de sterrenhemel staren! Dit in oost-noordoostelijke richting…

http://kuffner-sternwarte.at/2007/Perseiden_2007.html

Naar aanleiding van mijn promotie, zijn we met de familie gaan zeilen op het IJselmeer. We vertrokken vanaf  de haven in Edam met de Courier, een platbodem. Het weer was geweldig,  wind en zon.

Hierboven een impressie van mijn ochtend uitzicht. Ik sliep op het dek en had een schitterend uitzicht bij het wakker worden. O, en ‘s nachts natuurlijk ook, want ik heb vele vallende sterren gezien.

Iedereen mocht achter het roer, al kozen de drie dames op de bank voor zon en rust, en keken toe hoe Emile en mijn vader de zeilen hesen. De zon scheen heerlijk, maar het windje was fris, zodat afhankelijk van de koers de truien en jassen aan en uit gingen. Op het einde van de dag werd het nog echt spectaculair. Er woei een windkracht 5 a 6, en er moest een rif in het zeil gelegd worden. Vlak daarvoor werd het snelheidsrecord van de boot gebroken, van 7.4 naar 7.6 knopen.

Eindelijk de foto’s. Schrik niet. Over een paar weken worden nieuwe foto’s gemaakt. Ik ben erg nieuwsgierig.

Het gaat niet over een familielid van het Mergel Lam of een bijzonder soort schaap dat kan vliegen. Het is al weer 9 weken geleden dat ik gevallen ben. Na een operatie waar een mooie plaat op mijn linker bovenarm gezet is, ben ik druk aan het revalideren. Inmiddels weer in Friesland. Hieronder komen een paar mooie plaatjes van mijn gerepareerde arm (disk ligt in ziekenhuis). Voor de medici onder ons: het was een 4 part fracture, en er is een Phillos plaat op gezet met enkele extra spongiosa schroeven om de brokstukken bij elkaar te houden.

Mijn arm is inmiddels geslonken, van een olifantenpoot heeft het weer de herkenbare vormen van  een arm aangenomen. De pijn is ook minder erg, en het aantal medicijnen dat ik slik is drastisch afgenomen. Alleen de oefeningen zijn niet altijd even fijn.
As. donderdag moet ik op controle. Tot dan moet ik t thuis zien uit te houden,dat valt nl niet mee, weer bij ouders wonen…

Alsof dit jaar nog niet volgepland stond! Op 8 mei ben ik met mijn mtb over de kop gegaan, toen ik van werk naar huis reed. Een uitwijk manouvre zorgde ervoor dat ik fout over de natgeregende tramrails reed. Een slip en val, met een kapotte linker bovenarm tot gevolg.

De kop van mijn bovenarm lag in stukken en is de dag na het ongeluk met plaat en schroeven vastgezet. Dat is zo klaar denk je dan, maar dat het na de operatie ook nog pijn doet, en zo veel, daar had ik niet bij stil gestaan. Geen eetlust, slecht slapen etc horen er bij. Gelukkig gaat t iedere dag beter. Ik hou jullie op de hoogte, al zullen de berichtjes niet lang zijn. Mmet 1 vinger tikken ipv met 10 is toch een verschil.

Morgen is het zo ver. Dan begin ik mijn stage in Rotterdam. Drie maanden handchirurgie, genieten dus. Ik zal in Den Haag wonen en van daaruit minimaal 2 keer per week naar Rotterdam fietsen. Op de dagen die ik niet opereer fiets ik ongeveer 30 km heen, en weer terug.

eVandaag werd de eerste Campina Ronde van het Groene Hart. In het kader van mijn vrijwilligersbaan, was ik een van de ronde-artsen. Heel stoer. Met alleen maar bekende (oud) wielrenners om je heen. Gelukkig zijn er niet veel ongelukken gebeurd. In het begin van de ronde zijn we in actie gekomen en een wielrenner verwezen naar het ziekenhuis. Ik zal niet in sappige, bloedige details treden. Maar na deze interventie, lagen we achter op het hele circus. Toen heeft een agent te motor ons door het verkeer weer naar de caravaan geleid. Erg gave rit van 15 minuten.

Al met al, Weylandt, een Belg fietsen voor de Quick-Step ploeg heeft gewonnen. Details op www.rondevanhetgroenehart.nl